کلاوس ماریا براندائر

Brandauer, Klaus Maria

بازیگر (1944، آلتاسی- اتریش)

تحصیلاتش را در آکادمی موسیقی و هنرهای دراماتیک استوتگارت به پایان برد. کارش را در تآتر آغاز کرد و در آلمان و اتریش به شهرت رسید. برای نخستین بار در یک مجموعه ی تلویزیونی فرانسوی،  که اقتباسی از رُمان ژان کریستف بود، جلوی دوربین رفت. نخستین فیلمش را در سال 1972 بازی کرد. تا اوایل دهه ی 1980 خارج از کشورهای آلمانی زبان ناشناخته بود، تا این که با نقش اول فیلم مجاری مفیستو شهرت بین الملی پیدا کرد. با این همه ستاره نشد و در سال های بعد اغلب نقش های دوم را به عهده گرفت. نخستین فیلمش را در 1990 کارگردانی کرد. برای از افریقا کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد و برای مفیستو جایزه بهترین بازیگر نقش اول جشنواره ی کن را برد.

 

 

براندائر را نمی توان بازیگری جذاب نامید، اما هیکل نسبتاً چاق و چشم های بانفوذش بر روی صحنه تآتر و پرده سینما توجه تماشاگر را جلب می کند. او هر چند در از افریقا مقابل مریل استریپ بازی درخشانی ارائه داد و دوبار نیز (در دیگر هرگز نگو هرگز و خانه روسیه) کنار شان کانری قرار گرفت، در سینمای معاصر امریکا جای گاهی شایسته خود پیدا نکرد و این شاید به دلیل اشتهارش به بداخلاقی و عدم سازگاری با گروه فیلم سازی سر صحنه فیلم برداری باشد. در مجموع کارنامه ی  فیلم های انگلیسی زبانش چندان قابل توجه نبوده و هم چنانا با سه گانه ایشتوان سابو (مفیستو، سرهنگ ردل و هانوسن) شهرت دارد.                 س.ا

از فیلم ها: 1972- رابطه سالزبورگ (کاتزین) ، مفیستو (سابو)؛ 1983- دیگر هرگز نگو هرگز (کرشنر)؛ 1985- از افریقا (س. پولاک)، سرهنگ ردل (سابو)؛ 1986- مخمل آبی رنگ (د. لینچ)؛ 1988- هانوسن (سابو)، راز بسیار مهم ( ا. برکین)؛ 1989- انقلاب فرانسه (هفران)؛ 1990- خانه ی روسیه (شپیسی)، هفت دقیقه (+ ک.)؛ 1991- سپید دندان (کلایسر)؛ 1992- کولت شدن (د. هیوستن)؛ 1994- ماریو و جادوگر (+ ک.)؛ 1999- رمبرانت (ماتن)؛ 2000- دریای بالتیک (گوستاوسون).